NARGİLE TARİHİ
Nargile, asırlardır Doğu kültürlerinde yer alan bir tütün içme aracıdır. Kökeni oldukça eskiye, yaklaşık 16. yüzyıla kadar uzanır. İlk olarak Hindistan'da ortaya çıktığı düşünülmektedir. O dönemde Hindistan'da tütün, Hindistan cevizi kabuğundan yapılmış ilkel bir düzenek aracılığıyla suyla filtrelenerek içiliyordu. Bu sistem, zamanla gelişerek bugünkü nargile formuna ulaşmıştır.
Orta Doğu ve Osmanlı’da Nargile
Nargile, Hindistan’dan sonra İran ve ardından Osmanlı İmparatorluğu’na yayılmıştır. Osmanlı’da nargile özellikle 17. yüzyılda sarayda, medreselerde ve seçkin zümreler arasında oldukça popüler hale geldi. Dönemin kahvehanelerinde nargile, sohbetlerin ve edebi tartışmaların ayrılmaz bir parçasıydı.
Nargile, Osmanlı’da yalnızca bir içim aracı değil, aynı zamanda bir kültürel ritüel ve sosyal statü göstergesiydi. Usta ellerde yapılan nargile, tütünün kalitesi, kömürün ısısı, kullanılan su ve sunum tarzıyla adeta bir sanat halini almıştı.
Modern Dönemde Nargile
-
yüzyılın ortalarına kadar geleneksel önemini koruyan nargile, sigaranın yaygınlaşmasıyla bir süre arka planda kalmıştır. Ancak 2000’li yıllardan sonra özellikle gençler arasında yeniden ilgi görmeye başlamıştır. Bugün, Türkiye başta olmak üzere Orta Doğu, Arap ülkeleri ve Balkanlar’da nargile kafeler yaygındır.
Modern nargilelerde farklı aromalar (elma, üzüm, karpuz, nane vb.) kullanılmakta, bu da onu daha cazip hale getirmektedir. Ancak bu popülerliğe rağmen sağlık açısından zararları nedeniyle birçok ülkede yasal düzenlemelerle kontrol altına alınmıştır.
